تبلیغات
بهاء بی بها

بهاء بی بها
بهایی پژوهی و اثبات بی بها بودن بهاییت در محضر عقل و فکر
نویسندگان
لینک دوستان
شهید امیر کبیر

18 دی مصادف است با شهادت میرزا تقی خان امیركبیر، ستاره بی نظیر تاریخ ایران زمین كه صد و پنجاه و اندی سال پیش به عنوان صدراعظم ایران درخشید و در كمتر از سه سال و دو ماه بعد از شروع صدارتش خاموش شد. آشپززاده ای كه به دلیل استعدادش مورد توجه قرار گرفت و توسط قائم مقام ، والامقامی آگاه و وطن پرست شد.

تاریخ ایران، میرزا تقی‏ خان امیرکبیر را رادمردی اصلاح‏گر می‏داند که عاشق پیشرفت و تعالی ایران بود و جان بر سر دفاع از آزادی و استقلال کشور گذاشت. 

مورخان، عموما درباره‏ ی اخلاق وارسته، و درایت و کفایت سیاسی امیر اتفاق نظر دارند و در شرح خدمات بزرگ او در عرصه‏ های سیاسی و اقتصادی و نظامی و قضایی، و تکاپوی مؤثرش در اصلاح امور شهری و اخلاق مدنی، اخذ دانش و تجارب مثبت غربی، و تقویت بنیادهای صنعت و اقتصاد ملی، داد سخن داده ‏اند . بر این همه، باید مدارا و رواداری وی با اقلیت‏های رسمی کشور، و تلاش در حفظ حقوق شهروندی آنان را افزود.

آن هنگام که بابیان در اواخر دوران محمد شاه در مناظره های علمی عاجز ماندند دست به فتنه انگیزی زدند و به قتل عام مسلمانان در شهرهای زنجان و تبریز و یزد و روستاهای مازندران پرداختند که از جمله وقایع دردناک بودو در این هنگام امیر کبیر آن اقدام مبارک را در سرکوب بابیان انجام داد که فرقه ای ساخته و دست پرورده استعمار بریتانیا بود زد . او به واسطه حمزه میرزا حاکم تبریز فتاوائی از علمای شیخیه آن دیار گرفت و باب  به همراه محمد علی زنوزی در 1266 در تبریز به دار زده شد.

هرچند امروز برای اهل تحقیق روشن است که فرقه بهائی گری پیوند با استعمار بریتانیا داشته و دارد و به عنوان ابزاری "مذهب گونه" در جهت بسط تفکر لیبرالیستی غرب عمل می نماید. اما این روشنایی امروزین در آن روز آغازین وجود نداشت و امیر کبیر با درایت و بصیرت ، هم از جهت بدعت در دین و هم از پیوند آنان با دولت بریتانیا ، آنها را خطرناک تشخیص داد و به سرکوب و دفع فتنه پرداخت ، که تاکنون بهائی ها کینه و عداوت خاصی از این مرد بزرگ به دل گرفته اند.

بهائی ها در آغاز مورد توجه دولت انگلیس و روس بودند و هر دو قدرت آن روزگار حمایت بی دریغ از این فرقه ضاله انجام دادند که بهائی ها دولت انگلیس را دولت فخیمه ، دولت قاجار بعد از امیر کبیر را دولت علیّه و دولت روس را دولت بهیّه نامیدند  به عکا رفتند تا بعدها در پیوند با یهود صهیونیسم همچنان زیر چتر حمایت بریتانیا باقی بمانند

مرحوم امیرکبیر ، با سرکوب قاطع فتنه بابیان و اعدام باب و تبعید بهاء همراه با انجام برخی اصلاحات سیاسی - اجتماعی در کشور در چند سال نخست سلطنت ناصرالدین شاه ، برای همیشه راه را بر پیشرفت این گروه در تاریخ ایران سد کرد.

این نقش بی‏ بدیل از چشم بابیان و بهائیان مخفی نمانده و او را آماج کینه‏ توزی و فحاشی آنان ساخته است.

به قول نورالدین چهاردهی: «بابی‏ها و بهائیان سرسخت دشمن آشتی ناپذیرند [کذا] و میرزا تقی‏ خان امیرکبیر و ناصرالدین شاه را لعن فرستند و این دو تن را مانند یزید و شمر می‏نگرند». [1]  سخن دکتر فریدون آدمیت نیز مؤید اظهارات چهاردهی است: «امیر شورش بابیه را برانداخت. به قول شیل [وزیر مختار انگلیس در ایران، در گزارش به پالمرستون وزیر خارجه لندن، مورخ 14 مارس 1851]پس از غائله [بابیان در] زنجان پیروان باب جرئت نکردند که صلح و امنیت عمومی را بر هم بزنند. اما بیکار ننشستند و پنهانی فعالیت داشتند؛ تا زمانی که اختلالی ایجاد نمی‏کردند، کسی را با آنان چندان کاری نبود، البته کینه امیر را در دل داشتند، کینه‏ ای که در نوشته‏ های همکیشان آنان، و بهائی و بهائی‏زادگان در ایران و آمریکا ، هنوز منعکس است. بابیان توطئه کشتن شاه و امیر و امام جمعه تهران را چیدند، ولی امیر پرده از روی آن برداشت» و آن توطئه را در نطفه خفه کرد، که شرح آن در «المتنبئین» نوشته علیقلی میرزا اعتضاد السلطنه آمده است [2] .

برای نمونه، عباس افندی می‏نویسد: «میرزا تقی‏خان امیر نظام... سمند همت را در میدان خودسری و استبداد بتاخت. این وزیر، شخصی بود بی‏تجربه و از ملاحظه عواقب امور آزاده. سفاک و بی‏ باک و در خونریزی چابک و چالاک. حکمت حکومت را شدت سیاست دانست و مدار ترقی سلطنت را تشدید و تضییق و تهدید و تخویف جمهور می‏شمرد و چون اعلی حضرت شهریاری [ناصرالدین شاه] در سن عنفوان شباب بودند، وزیر به اوهامات غریبه افتاد و... بی‏ مشورت وزرای دوراندیش، امر به تعرض بابیان کرد...»![3] .

شوقی (نوه و جانشین عباس افندی) در هتاکی به امیر، راه جدش را رفته و در لوح قرن وی را «اتابک سفاک بی‏باک» و «امیر سفاک» خوانده [4]  و می‏نویسد: «اتابک اعظم، تقی سفاک و بی‏باک که حکم اعدام سید عالم را صادر نمود و جمعی از اصحاب را در مازندران و نیریز و زنجان و طهران شربت شهادت بنوشانید دو سال بعد... به سخط شهریار پرکین مبتلا گشت و در حمام فین به اسفل السافلین راجع شد. برادرش که در این عمل فظیع شریک و سهیم گشت در همان ایام به دار البوار راجع شد».[5]  همو در قرن بدیع، امیر را «وزیر بی‏ تدبیر»! خوانده و پس از شرح اعدام باب به اهتمام او و برادرش (وزیر نظام) می‏گوید: «امیر نظام سفاک و بی‏باک، محرک اصلی شهادت حضرت اعلی [باب]... دو سال پس از این واقعه هائله با برادرش که همدست و معاضد او بود به هلاکت رسید و جزای اعمال سیئه خویش را به رأی العین مشاهده نمود».[6] .

به همین شکل، مورخان مشهور بهائی نظیر ابوالفضل گلپایگانی، اشراق خاوری و فیضی در آثارشان امیر را از طعن و دشنام بی نصیب نگذاشته‏ اند. اشراق خاوری امیر را «وزیر نادان»، [7]  «وزیر شریر»، [8]  «تقی سفاک» [9]  و «دشمن ستمکار و... خونخوار» [10]  می‏خواند و قتلش در حمام فین (به دست عمال استبداد و استعمار) را انتقام الهی! و «عذاب الیم» وی در حق او می‏شمارد:«امیر نظام رئیس الوزرا که سبب شهادت حضرت اعلی گشت و برادرش، وزیر نظام، که با او در این جریمه شرکت داشت پس از دو سال به جزای عمل خویش رسیدند و به عذاب الیم مبتلا گشتند. دیوار حمام فین کاشان از خون امیر نظام صدر اعظم رنگین گشت. هنوز هم آن خون باقی است و بر ظلم و ستمی که از دست امیر نظام به وقوع پیوسته شاهدی صادق و گواهی راستگو و ناطق است». [11] .

محمدعلی فیضی، امیر را با عنوان «امیر مغرور» فرو کوفته [12]  و ابوالفضل گلپایگانی با اطلاق عنوان «سفاح» (خونریز) و «به غایت مستبد» بر امیر [13]  می‏گوید: 

«اتابک اعظم در علاج کار [بابیان] فرو ماند و عاقبت در آن نزدیکی جان در سر کار تهور و استبداد نهاد. زیرا که پادشاه جوان از مقاصد خفیه او [؟!] آگاه شد و از سوء سیاست او منزجر گشت و رجال دولت به جهت استبداد او در امور مملکت از نیک خواهی او دوری جستند و عاقبت او را به حکم پادشاه از مناصب دولتی معزول... و... در حمام فین او را به جهان دیگر فرستادند»! [14] .

سرانجام دشمنی امثال میرزا آقاخان نوری نخست وزیرخائن و بی کفایت و جیره خوار انگلیس  و مهدعلیا و... و نادانی ناصرالدین شاه باعث شد تا در 20 محرم 1268 هجری قمری، امیركبیر از صدارت معزول شود و در 25 محرم از امارت نظام و از تمام مشاغل دولتی بركنار و چند روز بعد به كاشان تبعید شود. سرانجام به فرمان احمقانه و مستانه  ناصرالدین شاه به طرز فیجعی در حمام فین كاشان به لقاء حق برسد جام شهادت را بنوشد

عناصر بهائی چنان که دیدیم، از سر کینه، امیر را فردی بدفرجام خوانده و «مرگ سرخ و زیبای» او در خط مبارزه با استبداد و استعمار را ، کیفر سوء الهی در حق وی شمرده ‏اند!

اما اینک که پس از گذشت حدود 180 سال از قتل آن رادمرد به جایگاه او در تاریخ معاصر ایران می‏نگریم ، می‏فهمیم که امیر اگر 100 سال دیگر هم می‏زیست ، هرگز این درجه از نفوذ و محبوبیت را در قلب ملت ایران به دست نمی‏آورد . 

در واقع ، او با این مرگ خونین و زودرس ، تبدیل به اسطوره‏ ای شد که همواره به کوشندگان راه آزادی و استقلال ایران ، درس همت و صلابت و فداکاری می‏دهد

بارالها ! او را که در راه اعتلای دین تو ، برای رفاه و آسایش ملت و در جهت بالندگی کشور خویش گام برداشت ، در جوار رحمتت قرین آرامش فرمای ...

 

 

[1] باب کیست و سخن او چیست؟، ص 266.

[2] ر.ک، امیرکبیر و ایران، انتشارات خوارزمی، تهران 1355، ص 451، کتاب المتنبئین، با عنوان «فتنه باب»، با مقدمه و تعلیقات نوایی، توسط انتشارات بابک، چاپ شده است.

[3] مقاله شخصی سیاح...، صص 35 -34.

[4] ر.ک، توقیعات مبارکه حضرت ولی امرالله، لوح قرن اجباء شرق (نوروز 101 بدیع)، مؤسسه ملی مطبوعات امری، 123 بدیع، ص 49 و 51.

[5] همان، صص 181 -182.

[6] ر.ک، قرن بدیع، 1 / 258 - 247.

[7] مطالع الانوار، ص 493.

[8] همان، ص 590.

[9] رحیق مختوم، «قاموس لوح مبارک قرن»، عبدالحمید اشراق خاوری، موسسه ملی مطبوعات امری، 131 بدیع، 1 / 326، ردیف ت.

[10] مطالع الانوار، ص 509.

[11] همان، صص 513 -512 نیز ر.ک، ص 589.

[12] حضرت نقطه اولی 1235 -1266 هجری / 1819 - 1850 میلادی، ص 316.

[13] تاریخ ظهور دیانت حضرت باب و حضرت بهاءالله ، به خط میرزا ابوالفضل گلپایگانی، ص 11.

[14] همان: ص 15.





طبقه بندی: انقلاب اسلامی، بهاییت، بابیت، علمای شیعه، سران بهاییت، بهاییت و استعمار،
برچسب ها: 18 دی، شهادت، امیر کبیر، میرزا تقی خان امیرکبیر، شهید امیرکبیر، ستاره تاریخ، صدر اعظم، آشپز زاده، قائم مقام، والا مقام، راد مرد، اصلاحگر، پیشرفت و تعالی ایران، استقلال، آزادی، درایت، کیاست، کفایت، سیاسی، اقتصادی، نظامی، قضایی، مدارا، اقلیت های رسمی، حقوق شهروندی، باب، بابی، بابی گری، بابیان، عجز، مناظره، فتنه، فتنه انگیزی، قتل عام، زنجان، تبریز، یزد، مازندران، سرکوب بابیانفرقه ضاله، فرقه دست پرورده استعمار، جاسوس، بیریتانیا، انگلیس، روباه پیر، علمای شیخیه، فرقه بهایی، بهایی گری، بهاءالله، حسینعلی نوری، فتوای اعدام، علیمحمد باب، محمد علی زنوزی، دولت اینگلیس، دولت فخیمه، دولت روس، دولت بهیّه، دولت قاجار، دولت علیّه، عکا، اسراییل، فلسطین اشغالی، اعدام باب، تبعید بهاء، ناصرالدین شاه، کینه توزی، فحاشی، یزید، شمر، وزیر مختار انگلیس، پالمرستون، وزیر خارجه لندن، غائله باب، پیروان باب، صلح، امنیت عمومی، علیقلی، میرزا اعتضاد السلطنه، عباس افندی، وزیر، سفاک، بی باک، اعلی حضرت همایونی، شوقی، شوقی افندی، اتابک سفاک، شربت شهادت، اسفل السافلین، دارالبوار، طهران، قرن بدیع، وزیر نظام، اشراق خاوری، حمام فین، قتل امیر کبیر، محمد علی فیضی، حکم پادشاه، معزول، میرزا آقا خان نوری، مهد علیا، بیست محرم، 20 محرم، کاشان، حمام فین کاشان، مرگ سرخ، اعتلای دین، اعتلای مذهب،
[ جمعه 16 دی 1390 ] [ 10:01 ] [ antibahai ]
.: Weblog Themes By WeblogSkin :.
درباره وبلاگ


بنام خدا

یكی از كارهای دشمن در نسل جوان ترویج فحشا،عرفان های كاذب و بهاییت است

امام خامنه ای (حفظه الله)


............................

این وبلاگ با مدیریت جدید و با رویکردی جدید در سال جدید با محوریت پژوهش و نقد بهاییت آغاز بکار خواهد کرد

............................

وبلاگ بهاء بی بها در ستاد ساماندهی پایگاه های اینترنتی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی ثبت شده است

............................

آی دی بهاء بی بها :

Bahabibaha@yahoo.com

آمار سایت
بازدیدهای امروز : نفر
بازدیدهای دیروز : نفر
كل بازدیدها : نفر
بازدید این ماه : نفر
بازدید ماه قبل : نفر
تعداد نویسندگان : عدد
كل مطالب : عدد
آخرین بروز رسانی :
امکانات وب





Powered by WebGozar

Free Page Rank Tool

بهاء بی بها

EmamHadibanner
<تلویزیون بهاء بی بها>


پایگاه مجازی فارسی زبان مقاومت اسلامی لبنان - حزب الله